Trakya Bölge Halkının Destinasyon Yönelimlerindeki Rekreasyonel Etkinlik Tercihlerinin Demografik Değişkenler Açısından İncelenmesi

Aktaş, Gürhan. (2014). Sürdürülebilir Turizm ve Eğlence İşletmeleri (içinde Sürdürülebilir Turizm KavramlarUygulamalar, Ed. Metin Kozak). Ankara: Detay Yayıncılık.

Albayrak, A. (2013). Alternatif turizm. Ankara: Detay Yayıncılık.

Alkan, C. (2015). Sürdürülebilir turizm: Alaçatı destinasyonuna yönelik bir uygulama. Journal of Yaşar University, 10 (40), 6692-6710.

Argan, M. (2007). Eğlence pazarlaması. Ankara: Detay Yayıncılık.

Can, E. (2014). Boş zaman, rekreasyon ve etkinlik turizmi ilişkisi. İstanbul Journal of Social Sciences, 2015, 10, 1-17.

Cracolici, M. F. ve Nijkamp, P. (2008). The attractiveness and competitiveness of tourist destinations: A study of Southern Italian regions. Tourism Management, 30 (2008), 336–344.

Curran, P. J., West, S. G. ve Finch, J. F. (1996). The robustness of test statistics to nonnormality and specification error in confirmatory factor analysis. Psychological methods, 1(1), 16.

Demir, Ş. Ş. (2010 ). Çekici faktörlerin destinasyon seçimine etkisi: Dalyan örneği. Ege Akademik Bakış Dergisi, 10 (3), 1041-1054.

Demir, C. ve Demir, N. (2006). Bireylerin boş zaman faaliyetlerine katılmalarını etkileyen faktörler ile cinsiyet arasındaki ilişki: lisans öğrencilerine yönelik bir uygulama. Ege Akademik Bakış Dergisi, 1(6), 36-48.

Ersun, N. ve Arslan, K. (2011). Turı̇zmde destı̇nasyon seç ı̇mı̇nı̇ etkı̇leyen temel unsurlar ve pazarlama stratejilerı̇.Marmara Üniversitesi, I.I.B.F. Dergisi, 31 (2), 229-248.

Godfrey, K. ve Clarke, J. (2000). The tourism development handbook -A practical approach to planning and marketing. UK: Thomson.

Günay, F.(2012). Afyonkarahisar’ın rekreasyon alanları ve faaliyetlerinin turizm talebine ve konaklama süresine etkisi. T.C. Afyon Kocatepe Üniversitesi S.B.E. Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik A.B.D. Yüksek Lisans Tezi.

Gül, T. (2014). Rekreasyon olgusuna genel yaklaşım (içinde Rekreasyona Giriş) (Ed. Doç Dr. Ali Yaylı). Ankara: Detay Yayıncılık.

Güzel, F. Ö.; Türker, Gülay Ö. ve Türker, A. (2014). Bir pazarlama estrümanı olarak rekreasyon faaliyetlerinin otellerin web sitelerinde kullanımı: Antalya destinasyonunda bir araştırma. İnternet Uygulamaları ve Yönetimi Dergisi, 5 (2), 5-18.

Goldner, C. R. ve Ritchie, J.R.B. (2012). Tourism principles, practices, philosophies (Twelfth Edition). Canada: John Wiley and Sons.

Hazar, A. (2014). Rekreasyon ve animasyon (Genişletilmiş 4. Baskı). Ankara: Detay.

Hacıoğlu, N.; Gökdeniz, A. ve Dinç, Y. (2015). Boş zaman ve rekreasyon yönetimi-örnek animasyon uygulamaları (3. Baskı). Ankara: Detay.

İpar, M. S. ve Doğan, M. (2013). Destinasyonun turist açısından önem-memnuniyet modeli ile değerlendirilmesi: Edremit üzerine bir uygulama. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6 (13), 129-154.

Kozak, M. ve Rimmington, M. (1998). Benchmarking: destination attractiveness and small hospitality business performance. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 10 (5), 184–188.

Kozak, M; Baloğlu, Ş. ve Bahar, O. (2010). Measuring destination competitiveness: multiple destinastions versus multiple nationalities. Journal of Hospitality Marketing & Management, 19:56–71.

Kozak, N; Kozak, M.A. ve Kozak, M. (2014). Genel turizm (16. Baskı). Ankara: Detay Yayıncılık.

Kozak, M. (2014). Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri. Ankara: Detay Yayıncılık.

Kutvan, A. B. ve Kutvan, S. A. (2013). Turı̇zm planlamasında destı̇nasyon çekı̇cı̇lı̇klerı̇nı̇n ölçümü: bı̇r yöntem yaklaşımı. International Journal of Economic and Administrative Studies, 6 (11), 159-184.

Lee, C.-F.; Huang, H.-I. ve Yeh, H.-R. (2010). Developing an evaluation model for destination attractiveness: sustainable forest recreation tourism in Taiwan. Journal of Sustainable Tourism, 18:6, 811-828.

Özdemir, G. (2014). Destinasyon yönetimi ve pazarlaması. Ankara: Detay Yayıncılık.

Özdemir, A.S.; Büyüköztürk, Ş. ve Karaküçük, S. (2016). Rekreasyonel olanaklara dayalı yapılan destinasyon tercihlerinin içsel ve dışsal seyahat motivasyonlarıyla açıklanması. Journal of Human Sciences, 13 (2), 3002- 3021.

Özer, S. U.; Köse, B. Ç. ve Küçükaltan, D. (2013). Edirne as a cultural destinastion a forecast for foreign tourists to determine potential analysis. Social Sciences Research Journal, 3 (11), 1-11.

Öztürk, Y. (2013). Destinasyon tanımı ve özellikleri (içinde Destinasyon Yönetimi) (Ed. Yeşiltaş, Mehmet).

Eskişehir : T.C. Anadolu Üniversitesi Yayını No: 2761, Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 1719.

Ülker, E. (2010). Destinasyon pazarlamasında destinasyon seçimi karar verme süreci üzerine bir çalışma: Bozcaada örneği. Edirne: T.C. Trakya Üniversitesi S.B.E. İşletme A.B.D. Yüksek Lisans Tezi.

Sandıkçı, M. ve Günay, F. (2014). Afyonkarahisar’ın rekreasyon alan ve faaliyetlerinin konaklama süresindeki etkisi. Sosyal Bilimler Dergisi, 16(1), 43-64.

Thiumsak, T. ve Ruangkanjanases, A. (2016). Factors influencing international visitors to revisit Bangkok,

Thailand. Journal of Economics, Business and Management, 4 (3), 220-230.

Türker, G. Ö.; Türker, A. ve Güzel, F.Ö. (2014). Turistik ürün çeşitlendirmesi kapsamında Dalyan destinasyonunun rekreasyon potansiyelinin değerlendirilmesi. International Journal of Science Culture and Sport, August 2014: Special Issue 2, 70-86.

Türkay, O. (2014). Destinasyon yönetimi-yönetim bilim bakış açısıyla işlevler, yaklaşımlar ve araçlar. Ankara:Detay.

Türkay, O. (2015). Rekreasyon ve animasyon işletmeleri (içinde turizm işletmeleri (3. baskı), Ed. Burhanettin Zengin ve Şehnaz Demirkol). İstanbul: Değişim Yayınları.

Vengesayi, S. (2010). Tourism destination attractiveness: the mediating effect of destination support services. The Business Review, Cambridge, 16 (2), 179-185.

Yüksek, G. (2014). Turizm destinasyonları. Ankara: Detay.

TUİK, 2015: “İl ve İlçelere Göre İl/İlçe Merkezi, Belde/Köy Nüfusu ve Yıllık Nüfus Artış Hızı, 2015 rakamlarına göre” (http://www.tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1059), Erişim tarihi: 04.05.2016.