Yerel Halkın Ekoturizm Algılarının Demografik Özelliklere Göre İncelenmesi: Amasya İli Örneği (Examination of Local People's Perceptions of Ecotourism in Accordance with Demographic Characteristics: Case of Amasya)
DOI:
https://doi.org/10.21325/jotags.2023.1198Anahtar Kelimeler:
Amasya- Ekoturizm- Ekoturizm algısı- Yerel halkÖz
Bu araştırmanın amacı, Amasya yerel halkının ekoturizm algılarının demografik özelliklerine göre anlamlı farklılık gösterip göstermediğini belirlemektir. Amasya’da yaşayan 440 kişiye uygulanan anket formu sonucunda toplanan veriler Bağımsız Örneklemler T Testi ve Tek Yönlü Varyans Analizi (ANOVA) testi aracılığı ile istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Analizlerde ekoturizm algılarının, Amasya’da yaşayan yerel halkın cinsiyet, medeni durum, yaş, eğitim durumu, memleket, turizm eğitimi alma durumu, meslek ve ikamet süresine göre istatistiksel olarak farklılaşma durumları değerlendirilmiştir. Buna göre ekoturizm algılarının yalnızca turizm eğitimi alma durumuna göre farklılık gösterdiği, diğer demografik özelliklere göre ise istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermediği bulgularına ulaşılmıştır. Bununla birlikte turizm eğitimi alanlar ve almayanların ekoturizme yönelik algılarında farklılaşma gözlemlense de iki kesimin de ekoturizme yönelik algılarının beşli likert ölçeğine göre orta düzeyin üzerinde bir puan olması dikkat çekicidir. Turizm eğitimi almayan katılımcıların algıları ekoturizme yönelik olarak daha olumlu düzeyde bulunmuştur. Bu durumun, ağırlıklı olarak kitlesel turizme yönelik hizmet sunan Türkiye açısından turizm eğitimlerinin ekoturizmin önemini vurgulamakta yetersiz kalması, Amasya bölgesinin ekoturizm odaklı istihdam olanaklarının az olması, bölgenin turizm tanıtım faaliyetlerinin ekoturizmden daha çok kültür turizmine yönelik gerçekleştiriliyor olması nedenlerinden kaynaklandığı düşünülmektedir.
Referanslar
Avcıkurt, C. (2020). Turizm Sosyolojisi: Genel ve Yapısal Yaklaşım (6. Baskı). Ankara: Detay Yayıncılık.
Bayesen, D., Özkök, F. & Sünnetçioğlu, S. (2020). Covid-19 pandemisi sonrası turistlerin ekoturizm hakkındaki görüşlerinin değerlendirilmesi. Journal of Recreation and Tourism Research, 7(4), 528-550.
Blamey, R. K. (1997). Ecotourism: The search for an operational definition. Journal of Sustainable Tourism, 5(2), 109-130.
Ceballos-Lascurain, H. (1987). The future of ecotourism. Mexico Journal, January, 13-14.
Coşkun, R., Altunışık, R. & Yıldırım E. (2019). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri SPSS Uygulamalı (10. Baskı). Sakarya: Sakarya Yayıncılık.
Çalışkan, A. (2020). Hatay’ın Ekoturizm Potansiyeli ve Yerel Halkın Ekoturizme Bakış Açısı (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
Çavuş, A. & Semih, Z. (2021). Yerel halkın ekoturizm algısı: Giresun ili örneği. lnternational Journal of Geography and Geography Education, (43), 173-192.
Çevirgen, A. (2003). Sürdürülebilir Turizm Kapsamında Ekoturizm ve Edremit Yöresi İçin Bir Model Önerisi (Doktora Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
Durmuş, B., Yurtkoru, E. S. & Çinko, M. (2018). Sosyal Bilimlerde SPSS’le Veri Analizi (7. Baskı). İstanbul: Beta Yayıncılık.
Düzgün, E. (2021). Pandemi sonrası yeni turist tercihi: Glamping turizmi. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 11(1), 145-158.
Gündüz, B. & Dönmez, Y. (2018). Üniversite çalışanlarının ekoturizm algısı. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 20(2), 152-162.
Harilal, V. & Tichaawa, T. M. (2020). Community perceptions of the economic impacts of ecotourism in Cameroon. African Journal of Hospitality, Tourism and Leisure, 9(6), 959-978.
İslamoğlu, H. & Alnıaçık, Ü. (2019). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri (6. Baskı). İstanbul: Beta Yayıncılık.
Karademir, N., Sandal, E. K. & Tıraş, M. (2013). Kahramanmaraş’ın ekoturizm potansiyelinin değerlendirilmesi. 3rd International Geography Symposium Geomed, Antalya.
Karakurt, S. (2022). Yerel Halkın Ekoturizme Yönelik Algısı Alanya Bölgesi Örneği (Yüksek Lisans Tezi). Giresun Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Giresun.
Kartal, G. (2021). Trabzon’daki Yerel Halkın Ekoturizme Yönelik Tutum ve Algılarına İlişkin Bir Çalışma (Yüksek Lisans tezi). Giresun Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Giresun.
Kavak, M. (2015). Edremit Körfezi Kuzey Kıyılarında Yerel Halkın Ekoturizme Yönelik Bilinç Algısı ve Tutumları (Yüksek Lisans Tezi). Onsekiz Mart Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Çanakkale.
Kaypak, Ş. (2010). Ekolojik turizmin sürdürülebilirliği. Uluslararası Alanya İşletme Fakültesi Dergisi, 2(2), 93-114.
Kervankıran, İ. & Temurçin, K. (2013). Afyonkarahisar ilinde ekoturizme yönelik yerel halkın yaklaşımları. İçinde A. Demirci ve Y. Arı (Eds.), Coğrafyacılar Derneği Yıllık Kongresi Bildiriler Kitabı (s. 319-324). Balıkesir: Coğrafyacılar Derneği Yayınları.
Kılıç, D. D., Güler, D., Babacan, A. & Kılıç, M. (2019). Amasya’nın ekoturizm potansiyelinin belirlenmesi üzerine bır araştırma. Sinop Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(2), 77-106.
Mansuroğlu, S. (2006). Turizm gelişmelerine yerel halkın yaklaşımlarının belirlenmesi: Akseki/Antalya örneği. Akdeniz Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 19(1), 35-46.
Mosammam, H. M., Sarrafi, M., Nia, J. T. & Heidari, S. (2016). Typology of the ecotourism development approach and an evaluation from the sustainability view: The case of Mazandaran Province, Iran. Tourism Management Perspectives, 18, 168-178.
Mree vd. (2020). Residents' perception of ecotourism in Ratargul freshwater Swamp forest of Bangladesh. Asian Journal of Research in Agriculture and Forestry, 5(3), 1-11.
Özkan, E. & Kubaş, A. (2012). Yıldız dağlarında kırsal kalkınmada ekoturizm fırsatları. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(22), 149-153.
Ross, S. & Wall, G. (1999). Ecotourism: Towards congruence between theory and practice. Tourism Management, 20(1), 123-132.
Surat, H. (2017). Artvin Yusufeli’nde yerel halkın ekoturizme yönelik algı ve tutumları. Journal of Forestry, 13(2), 9-19.
TUİK. (2023, 9 Mart). Erişim adresi: https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?locale=tr
Turpcu, E. & Paslı, N. Ç. (2019). Ekoturizmin etkileri ve destinasyon aidiyeti arasındaki ilişkinin analizi: Giresun ili örneği. Journal of Recreation and Tourism Research, 6(4), 412-424.
Yaşar, İ. (2020). Pandemi (covid 19 salgını) sürecinin bireylerin tatile çıkma eğilimlerine etkisi. Turizm Çalışmaları Dergisi, 2(2), 1-14.
Yılmaz, B. (2018). Bartın İlinin Ekoturizm Kapsamında Değerlendirilmesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans tezi). Düzce Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Düzce.
Yılmaz, H. (2008). Turizm Çeşitlendirmesi Kapsamında Ekoturizmin Ürünü Olarak Tatil Çiftlikleri: Türkiye’deki Tatil Çiftliklerine Yönelik Swot Analizi (Doktora Tezi). Afyon Kocatepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Afyonkarahisar.
Zengin, B., Öztürk, E. & Salha, H. (2014). Amasya ilinin alternatif turizm potansiyelinin değerlendirilmesi. Sosyal Bilimler Metinleri, 6, 1-22.
Zenker, S. & Kock, F. (2020). The coronavirus pandemic–a critical discussion of a tourism research agenda. Tourism Management, 81, 104164.
Zere, S. (2020). Yerel Halkın Ekoturizm Algısı: Giresun İli Örneği (Yüksek Lisans Tezi). Atatürk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.
Yayınlanmış
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2023 Journal of Tourism & Gastronomy Studies
Bu çalışma Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
